Po zmianach w systemie gospodarczym w Polsce w roku 1989, nisko wykształcony rynek nieruchomości przeżył eksplozję transformacji właścicielskiej, lecz niestety nieproporcjonalnej do obowiązujących norm prawnych w zakresie optymalnej ochrony podmiotu zbywającego nieruchomość. Zatem zrealizowanie tego celu samoistnie powierzono różnym autorom, którzy swoim zaangażowaniem, myślą i działaniem, przyczyniają się do podjęcia próby rozszerzenia ochrony zbywcy nieruchomości już znormalizowanego systemu prawnego w zakresie prawa rzeczowego, prawa zobowiązań oraz prawa egzekucyjnego. Nawiązując zatem do otwartej i niedoskonałej problematyki ochrony zbywcy nieruchomości, opracowałem przesłankę dla nowych norm prawa cywilnego, nazywając wzmianką, która ma na celu zapewnienie optymalnej ochrony podmiotu zbywającego nieruchomość poprzez prawną eliminację określonych zachowań u osób kupujących. Wprowadzenie wzmianki do porządku prawnego polega na tym, że osoba sprzedająca nieruchomość, nie wyzbywa się jej z chwilą (jak stanowią to normy prawne w obecnym porządku prawnym) podpisania (zawarcia) umowy sprzedaży w formie aktu notarialnego a pozostawia się (tę sprzedaż) przeniesienie własności nieruchomości w fazę oczekującą na zapłatę ceny przez kupującego…
Celem tego artykułu jest ochrona osoby sprzedającej nieruchomość i zapewnienie jej otrzymania umówionej ceny w terminie wynikającym z umowy w wyniku autorskiego projektu wzmianki jako przeciwstawności się osobom zmierzających do uzyskania nieruchomości bez zapłaty lub dokonania tylko częściowej zapłaty, jak to jest obecnie często praktykowane przez różne podmioty, już de facto in iure.